در حدیثی نورانی از پیامبر گرامی اسلام داریم:
قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ : فِي اَلْحَبَّةِ اَلسَّوْدَاءِ شِفَاءٌ مِنْ كُلِّ دَاءٍ إِلاَّ اَلسَّامَ قِيلَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ وَ مَا اَلسَّامُ؟ قَالَ اَلْمَوْتُ قَالَ وَ هَذَانِ لاَ يَمِيلاَنِ إِلَى اَلْحَرَارَةِ وَ اَلْبُرُودَةِ وَ لاَ إِلَى اَلطَّبَائِعِ إِنَّمَا هُمَا شِفَاءٌ حَيْثُ وَقَعَا .
«رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمودند: در حَبّة السوداء (سیاهدانه) شفایی برای هر بیماری است، مگر “سام”. پرسیدند: ای رسول خدا، “سام” چیست؟ فرمودند: مرگ. و [در ادامه] فرمودند: این دو [عسل و سیاهدانه]، نه به سوی گرمی متمایل می‌شوند و نه به سوی سردی [و نه تابع طبع‌های چهارگانه هستند]، بلکه هر جا که قرار گیرند، شفا هستند.» طب الأئمة علیهم السلام , ۱ , ۵۱
